Iglaste.eprzyroda.net

Sosna zwyczajna występuje pospolicie w Polsce, bardzo łatwo dostosowując się do panujących warunków środowiskowych. Egzemplarze sosny pospolitej można spotkać i w górach, i nad morzem, w zależności od miejsca występowania biolodzy wyróżnili kilka charakterystycznych ekotypów, na przykład sosnę rychtalską na terenie Wielkopolski lub sosnę mazurską na Pojezierzu Mazurskim. Sośnie zwyczajnej nie straszne są jałowe gleby, nie jest drzewem wymagającym: rośnie równie dobrze na torfowiskach, jak i na glebach piaszczystych. Dobrze znosi zarówno niskie, jak i wysokie temperatury, wilgotność i długotrwały brak wody. Sosna pochodzi naturalnie z rodziny sosnowatych, jest drzewem iglastym, zielonym przez cały rok. Oprócz Polski porasta też lasy prawie całej Europy, występując w skupiskach rodzimych bądź wraz z innymi drzewami, także iglastymi. Jej wygląd uzależniony jest od tego, czy ma sąsiedztwo (wtedy traci dolne gałęzie), czy go nie ma (rosnąca samotnie jest szeroka, bardziej rozrośnięta). Wysokość sosny zwyczajnej waha się od 30 do 40 metrów. Igły są sztywne, długie, ciemnozielone, czasami bardziej szarawe. Kwiaty męskie i żeńskie pojawiają się na tej samej roślinie w maju, męskie są pojedyncze, żółtawe, natomiast żeńskie to niewielkie kwiatostany koloru ciemnoczerwonego. Szyszki są średniej wielkości, dość szerokie, początkowo zielone, później brązowieją. Sosna zwyczajna jest drzewem pospolitym, a więc jej drewno można wykorzystywać bez przeszkód na przykład w stolarstwie, meblarstwie, stosować jako opał, pozostałe części sosny, czyli igły, pączki i szyszki, mają zastosowanie w lecznictwie, użyteczna jest również żywica i olejek sosnowy.