Iglaste.eprzyroda.net

Sosna limba to drzewo długowieczne - w sprzyjających warunkach dożywa kilkuset lat. Jest też drzewem bardzo ozdobnym, z uwagi na walory estetyczne chętnie sadzi się ją w parkach, wzdłuż dróg i alej, a także w ogrodach. Sosna limba należy do rodziny sosnowatych, jest więc krewną sosny zwyczajnej. Niestety, bez ingerencji człowieka nie opuściłaby swojego jedynego naturalnego siedliska w Polsce, jakim są Tatry. W tych górach występuje obok kolejnej swojej krewniaczki - kosodrzewiny, sąsiaduje również z modrzewiem i świerkiem. Dobrze czuje się także w samotności - w Tatrach zdarzają się dość duże obszary leśne - szczególnie regla górnego - złożone wyłącznie z sosny limby. Preferuje średnie wysokości, około 2000 m n.p.m., co nie znaczy absolutnie, że nie można spotkać jej także na niżej położonych terenach. Nie jest rośliną wymagającą, ale szybciej i chętniej rośnie na glebach bogatych w próchnicę, na terenach wilgotnych i dobrze oświetlonych. Z uwagi na zmniejszającą się liczebność została objęta ścisłą ochroną gatunkową. Sosna limba nie jest drzewem zbyt wysokim - jej średnia wysokość nie przekracza 25 metrów. Jest jednopienna, więc męskie kwiaty o żółtawym odcieniu i żeńskie - fioletoworóżowe, znajdują się na tej samej roślinie, wśród zielonych, miękkich igieł. Ciekawy jest fakt, że po raz pierwszy sosna limba zakwita dopiero po osiągnięciu pewnego wieku, "wieku dojrzałości" - w tym przypadku jest to średnio 45 lat. Szyszki tego gatunku są długie, owalne, skrywające nasiona pozbawione skrzydełek.