Jodła
Jodła jest zimozielonym drzewem należącym do rodziny sosnowatych i występującym w około 50 gatunkach na półkuli północnej. Popularnym gatunkiem jest zwłaszcza jodła pospolita, rosnąca w naturalnym środowisku w Polsce, a najokazalsze jodłowe bory występują w Górach Świętokrzyskich - znana Puszcza Jodłowa, a także w Karpatach. Drzewo może osiągnąć wysokość 50 m i średnicę pnia do 1,5 m. Ma koronę wąską, luźne gałęzie z charakterystycznym tzw. bocianim gniazdem na wierzchołku. Drewno jodły jest miękkie i dość lekkie, wykorzystywane w budownictwie i przemyśle papierniczym. Pień jodły jest prosty, gałęzie pokryte kłującymi, ciemnozielonymi igłami. Charakterystyczne dla jodły suche i bezżywicowe pąki, czerwonobrązowego koloru. Kwiaty męskie - "kotki" - mają żółte pylniki, a żeńskie to wielołuskowe szyszki. Kwitnienie przypada na okres od IV do V. Szyszki są owalne, wzniesione na gałęzi, najpierw zielone i później brązowieją. W nasionach występuje żywica w stanie ciekłym, o bardzo ładnym zapachu.
Jodły najbardziej lubią miejsca zacienione, wilgotne, świeże gleby. Są podatne na zanieczyszczenia środowiska i spadki temperatury. Często tworzą jednorodne drzewostany lub mieszane - w połączeniu z bukami. Do najczęstszych szkodników pasożytujących na jodłach należą mszyce, jednak i ten fakt można wykorzystać na korzyść jodły: dzięki temu produkowany jest spadziowy, tzw. czarny miód, zaliczany do bardzo cennych. Z jodły otrzymuje się również olejek eteryczny, działający wykrztuśnie oraz stosowany przy bólach reumatycznych w kąpielach i w okładach.